Otomatik Piyano / Kurt Vonnegut
Bilimkurgu / 11 Ocak 2018

Otomatik Piyano Otomatik Piyano’dan… Bir v─▒n─▒lt─▒ ve t─▒k─▒rt─▒ oldu ve kap─▒ a├ž─▒ld─▒. “Atla,” dedi teybe al─▒nm─▒┼č bir ses kontrol panelinin alt─▒ndan. Mar┼č bast─▒, motor ├žal─▒┼čt─▒, bo┼ča ge├žti, radyo ├žalmaya ba┼člad─▒. Paul usulca direksiyonun ├╝st├╝ndeki bir d├╝─čmeye bast─▒. Bir motor m─▒r─▒ldand─▒, di┼čliler yava┼č├ža homurdand─▒ ve iki ├Ân koltuk uykulu sevgililer gibi yan yana yatt─▒. Bu Paul’a bir zamanlar bir hayvan hastanesinde g├Ârm├╝┼č oldu─ču atlar i├žin bir ameliyat masas─▒n─▒ hat─▒rlatt─▒ – at yan yatm─▒┼č masan─▒n yan─▒na getirilmi┼č, buraya ba─članm─▒┼č, narkoz verilmi┼č, sonra da, ameliyat edilmeye haz─▒r pozisyonda, di┼člilerle ├žal─▒┼čan masan─▒n ├╝st k─▒sm─▒na devrilmi┼čti. Katharine Finch’in derine, daha derine Ôľá g├Âm├╝ld├╝─č├╝n├╝ hayal edebiliyordu, Bud ise eli d├╝─čmenin ├╝st├╝nde ┼čark─▒lar m─▒r─▒ldan─▒yordu. Paul ba┼čka bir d├╝─čmeye basarak koltuklar─▒ dikle┼čtirdi. Arabaya, “Ho┼č├žakal,” dedi. Motor durdu, radyonun sesi kesildi ve kap─▒ kapand─▒. ‘Tahta be┼člik alma,” diye seslendi araba Paul kendi arabas─▒na binerken. “Tahta be┼člik alma, tahta be┼člik alma, tahta be┼člikÔÇö” “Almam!” Bud’─▒n arabas─▒ sustu, belli ki i├ži rahat etmi┼čti. Paul fabrikay─▒ b├Âlen geni┼č, temiz yol boyunca ilerledi; bir taraftan da bina numaralar─▒n─▒ takip ediyordu. Bir stey┼č─▒n vagon kornas─▒n─▒ ├Âtt├╝rerek aksi y├Ânde h─▒zla yan─▒ndan ge├žti, i├žindekiler ona el sall─▒yordu; araba bo┼č sokakta zikzaklar ├žizerek ana kap─▒ya y├Âneldi. Paul saatine bakt─▒. Bunlar, paydos eden ikinci vardiya olmal─▒yd─▒lar. Fabrikay─▒ ├žal─▒┼čt─▒rmakta…