G├╝naha Son ├ça─čr─▒ / Nikos Kazancakis

24 Haziran 2018

G├╝naha Son ├ça─čr─▒G├╝naha Son ├ça─čr─▒

G├╝naha Son ├ça─čr─▒’dan…

Cevap veren olmad─▒. Tatl─▒ tatl─▒, sakin sakin havaya y├╝kselen gecenin ezeli seslerinden ba┼čka ses yoktu: C─▒rc─▒r b├Âcekleri, ├žekirgeler, ku┼člar i├ž ├žekiyorlard─▒; ta uzaklarda, gece karanl─▒─č─▒nda, insanlarca g├Âr├╝nmeyen ┼čeyleri g├Âren k├Âpekler vard─▒, havl─▒yorlard─▒… Ba┼č─▒n─▒ ileri do─čru uzatt─▒. Kar┼č─▒s─▒ndaki sedir a─čac─▒n─▒n alt─▒nda birinin oldu─čunu iyi biliyordu.

┬źBiliyorum, oradas─▒n…┬╗ diye f─▒s─▒ldad─▒, al├žak, yalvar─▒r bir sesle, ortaya ├ž─▒ks─▒n diye g├Âr├╝nmeyeni k─▒┼čk─▒rtmaya ├žal─▒┼č─▒yordu. Bekledi. Titremesi durmu┼čtu, koltukaltlar─▒ndan, aln─▒ndan ter ak─▒yordu ┼čimdi.

G├Âzleri oraya tak─▒l─▒, kulak kesilmi┼čti. Bazen, karanl─▒kta derinden gelen g├╝l├╝┼č├╝ yeniden duyar gibi oluyor, bazen de havan─▒n f─▒r─▒l f─▒r─▒l d├Ând├╝─č├╝n├╝, dondu─čunu ve bi├žim bulur bulmaz, bozulup kaybolan bir nesne oldu─čunu g├Âr├╝yordu.

Karanl─▒k havay─▒ kat─▒ halde tutabilmek i├žin ├žabal─▒yor, eriyip gidiyordu MeryemÔÇÖin o─člu. ┼×imdi ne ba─č─▒r─▒yordu, ne de yakar─▒yordu; sedirin alt─▒nda, ba┼č─▒ ilerde diz ├ž├Âkm├╝┼č, bekliyor, eriyordu…

Kayalar dizlerini ac─▒t─▒yordu. Duru┼čunu de─či┼čtirdi, sedirin g├Âvdesine dayanarak, g├Âzlerini kapad─▒. Derken durgunlu─čunu bozmadan ve ses ├ž─▒karmadan g├Ârd├╝ onu, g├Âzlerinin i├žinde g├Ârd├╝. Ama bekledi─či gibi olmam─▒┼čt─▒. ─░ki eli ba┼č─▒n─▒n ├╝st├╝nde lanet ya─čd─▒ran, yaln─▒z koyup gitti─či annesini g├Ârece─čini sanm─▒┼čt─▒. Oysa!.. Titreyerek yava┼č yava┼č g├Âzlerini a├žt─▒. ├ľn├╝nde, tepeden t─▒rna─ča kadar, kal─▒n tun├žtan, birbirine girift olmu┼č pul pul z─▒rhla kapl─▒ bir kad─▒n─▒n vah┼či v├╝cudu parl─▒yordu. Ama ba┼č─▒ insan ba┼č─▒ de─čildi, kartal ba┼č─▒yd─▒, sar─▒ g├Âzleri, bir a─č─▒z dolusu et yakalam─▒┼č olan gaga burnu vard─▒. Sakin sakin, ac─▒madan MeryemÔÇÖin o─čluna bak─▒yordu.

┬źBekledi─čim gibi gelmedin,┬╗ diye m─▒r─▒ldand─▒. ┬źAnnem de─čilsin sen… Ac─▒ bana, bir ┼čeyler s├Âyle, kimsin?┬╗

Sordu, bekledi, yeniden sordu. Hi├žbir cevap gelmedi… Karanl─▒ktaki yuvarlak g├Âzlerin sar─▒ par─▒lt─▒s─▒ndan ba┼čka hi├žbir cevap gelmedi.

Ama birden anlad─▒ MeryemÔÇÖin o─člu.

┬źAh o lanet!┬╗ diye hayk─▒r─▒p y├╝z├╝ koyun yere d├╝┼čt├╝.

├ťzerinde g├Âkler par─▒ldarken, yery├╝z├╝, ta┼člar─▒yla dikenleriyle yaral─▒yordu onu. Kollar─▒n─▒ iki yana a├žm─▒┼čt─▒; ihtil├ó├žlar i├žinde k─▒vran─▒yor, inliyordu, sanki b├╝t├╝n yery├╝z├╝ bir ├žarm─▒hta da kendisini ├╝st├╝ne geriyorlard─▒. Karanl─▒k, b├╝y├╝kler ve k├╝├ž├╝kler kafilesi y─▒ld─▒zlarla ve gece ku┼člar─▒yla ├╝st├╝nden ge├žiyordu. D├Ârt bir yanda, harman yerlerinde, insan k├Âlesi

indir

Bir yorum

Bir cevap yaz─▒n

E-posta hesab─▒n─▒z yay─▒mlanmayacak. Gerekli alanlar * ile i┼čaretlenmi┼člerdir

%d blogcu bunu be─čendi: