Destanlar / Afşar Timuçin

30 Haziran 2018

DestanlarDestanlar

Destanlar’dan…

Bir yücelikse bir olmak adına

Dağ rüzgârına benzer

Süzülür yamaçlardan

Anlamaz dur demeyi

Varmadan uzaklara

Sonsuz yüceliktir aşk

Korkuyu öğrenmedi

Yalnızlıktan başladı

Yürüdü umutlara

Artık inanç oldu aşk

Bir direnişse varolmak adına

Sonsuz güzelliktir aşk

Andırmaz şehirlerde yoklaşmayı

Bir yokluktan bir yokluğa

Bir yalnızdan bir yalnıza yol vermez

Eksiksiz olmaktır aşk

Hep o ağacın altında buluştular

O kimsesiz gölgelikte beklediler akşamı

Günle birlikte doğup günle birlikte battılar

İnançlarını söylediler

Anlattılar denizlerin hangi mavide koşuştuğunu

Hangi mavide durup kaldığını söylediler

Düşündüler

Hiç durmadan düşündüler

Korkuyu yalnızlığı ve yalnızlığında egemen olanı

Bir deniz gibi güçlüydüler

Sonsuzlukta ve mavilikte

Bir gök kadar uçsuz bucaksızdılar

Her sonsuz sevgiye konan korku

Usulca çırptı kanatlarınıUsulca indi yere

Ama her şey umuttu

Her şey korkuda bile

Bir bulut gibi yoğunlaştıkça yoğunlaştılar

indir

Yorum Yapılmamış

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: