Bir Beyazperde Masal─▒ / Osman Aysu

8 Temmuz 2018

Bir Beyazperde Masal─▒Bir Beyazperde Masal─▒

Bir Beyazperde Masal─▒’ndan…

BU GECEY─░ rahat ge├žirmi┼čtim. Zaman zaman uyanmama ra─čmen durumum iyi say─▒l─▒rd─▒. Tabii, yaralar─▒mda ufak tefek s─▒zlamalar oluyordu ama bu kadar─▒na dayanabilirdim. Beni as─▒l rahats─▒z eden husus g├Âz├╝mde}ti bandajd─▒. Tek g├Âzle etraf─▒ seyretmeyi ├žok yad─▒rg─▒yordum.

O g├╝n ziyaret saatinde i├žime bir h├╝z├╝n ├ž├Âkt├╝. Ko─ču┼č birden hareketlenmi┼čti; hemen hemen her hasta yata─č─▒n─▒n kenar─▒na yak─▒nlar─▒, e┼čleri, dostlar─▒ dolarken ben tek ba┼č─▒ma kalm─▒┼čt─▒m. Do─čal olarak ne gelenim vard─▒, ne de gidenim. Sadece sa─č─▒mdaki ve solumdaki hastalara u─črayanlar, beni g├Âr├╝nce nezaketen bir ge├žmi┼č olsun diyorlard─▒.

Bu bir zaaf alameti olmal─▒yd─▒; ilk defa b├Âyle bir yerde terk edilmi┼čli─čimi, yaln─▒zl─▒─č─▒m─▒ ve hayat─▒mda kimsenin olmad─▒─č─▒n─▒ ├žok ├žarp─▒c─▒ bir ┼čekilde hissediyordum. Gariptir, fakat i├žime bir h├╝z├╝n ├ž├Âkm├╝┼čt├╝. Uzun s├╝redir buna al─▒┼čt─▒─č─▒m─▒ sand─▒─č─▒m halde m├╝teessir olmu┼čtum. Demek insan do─čas─▒ gere─či, hangi ┼čartlar alt─▒nda olursa olsun, ilgi ve ihtimam g├Ârmek istiyordu. Terk edilmi┼čli─če al─▒┼čmak safsatadan ibaretti.

Ziyaret saatinin bitimine on be┼č dakika kala birden heyecanland─▒m, ko─ču┼č kap─▒s─▒ndan giren ┼čahs─▒ g├Âr├╝nce y├╝re─čim p─▒r p─▒r atmaya ba┼člad─▒. Cevat Baba idi bu. Bu d├╝nyadaki tek dostum, iyilik timsali, alt─▒n kalpli, sevecen ve eski hayran─▒m kahveci Cevat Baba.

Hastane polisinden ├Â─črendi─čim kadar─▒yla, beni kanlar i├žinde soka─ča serilmi┼čken bulan, hemen bir taksi ├ževirip ─░lkyard─▒m’a yeti┼čtiren insan. ├ťrkek ve ├žekingen haliyle ko─ču┼ču taray─▒p beni g├Ârmeye ├žal─▒┼čan, bulunca da y├╝z├╝nde ger├žek bir mutlulukla yan─▒ma yakla┼čan hakiki dostum.

“Nas─▒ls─▒n evlat?” diye sordu. “Bak─▒yorum, pa├žay─▒ kurtarm─▒┼čs─▒n.” ├çocuk gibi sevinerek m─▒r─▒ldand─▒m.

“Ac─▒ patl─▒can─▒ k─▒ra─č─▒ ├žalmaz, baba” dedim. “Sa─č ol, ne zahmet ettin buraya kadar. Kahveyi kime b─▒rakt─▒n?”

“─░dris’e. O da selamlar─▒n─▒ s├Âyledi, iyisin, de─čil mi?”

“─░yiyim, iyiyim. Dert etme. Herhalde bir iki g├╝ne kadar taburcu ederler.”

“Verilmi┼č sadakan varm─▒┼č. Daha k├Ât├╝s├╝ de olabilirdi.”

Elimde olmadan samimiyetle s├Âylendim.

“Ke┼čke olsayd─▒, be baba! Ke┼čke o namussuzlar b─▒├ža─č─▒ biraz daha yukardan soksalard─▒; fena m─▒ olurdu yani? Bu pis d├╝nyadan g├Â├žer giderdim. Koca ─░stanbul bir pislikten, art─▒k hayata tahamm├╝l

indir

Yorum Yap─▒lmam─▒┼č

Bir cevap yaz─▒n

E-posta hesab─▒n─▒z yay─▒mlanmayacak. Gerekli alanlar * ile i┼čaretlenmi┼člerdir