Baskerville’lerin Köpeği / Arthur Conan Doyle

18 Kasım 2019

Baskerville'lerin KöpeğiBaskerville’lerin Köpeği

Baskerville’lerin Köpeği’nden…

Sabahlamadığı zamanlarda ki, bu çok sık olurdu, genellikle geç kalkan Bay Sherlock Holmes, kahvaltı masasında oturuyordu. Ben ise şöminenin önünde duruyordum. Konuğumuzun bir gece önce unutmuş olduğu bastonu eğilip yerden, halının üstünden aldım. Penang Lawyer dedikleri cinsten ucu topuzlu, kalın, güzel bir bastondu bu. Topuzun hemen altında iki üç santim genişliğinde gümüş bir halka vardı. Üstünde, ‘C. C. H. arkadaşlarından James Mortimer M. R. C. S.’e 1884 yazılıydı. Ciddi, sağlam, güven veren bir havası olan bu bastonları, eskiden aile doktorları taşırdı.

“Anlat bakalım Watson, neler çıkarabildin?”

Holmes’ün arkası bana dönüktü ve kendisine, neyle ilgilendiğimi hissettirmemiştim.

“Ne yaptığımı nereden anladın? Başının arkasında da gözlerin var galiba.”

“Bu iş için karşımdaki, pırıl pırıl parlatılmış, gümüş kaplama kahve kutusu, yeter,” dedi. “Ama, şimdi onu bırak, Watson, konuğumuzun bastonu hakkında ne düşünüyorsun? Elimizden kaçırdık. Nereye gittiğini bilmiyoruz. Fakat, bize bıraktığı ya da almayı unuttuğu bu baston oldukça önemli bir delil sayılır. Haydi anlat bakalım, bu ipucundan neler çıkardın? Konuğumuz nasıl biri?”

Elimden geldiği kadar dostumun yolundan gitmeye çalışarak; “Öyle zannediyorum ki,” dedim, “Doktor Mortimer, başarılı, sevilen yaşlı bir doktor; baksana onu tanıyanlar dostluk ve sevgilerini kalıcı kılmak için bunu armağan etmişler .”

“Güzel!” dedi Holmes. “Olağanüstü!”

“Hastalarının çoğuna yaya giden bir köy doktoru olması da söz konusu.”

“Niye?”

“Çünkü bu baston, bir zamanlar güzel bir bastonmuş, ama öyle yıpranmış ki, böyle eski bir bastonu, şehirde çalışan bir doktorun taşıyabileceğini düşünemiyorum. Baksana demiri nasıl eskimiş, uzun yol yürüdüğü belli.”

“Oldukça yerinde bir düşünüş!” dedi Holmes.

“Hem sonra, ‘C.C.H. arkadaşları’ diyor. “Bir avcı kulübü olsa gerek. Belki yerel bir avcı kulübünün üyelerinin tedavisiyle ilgilendi ve onlar da karşılık olarak kendisine küçük bir armağan verdiler.”

“Doğrusu yamansın Watson,” dedi Holmes, sandalyesini geri itip bir sigara yakarak. “Benim küçük başarılarımı anlatırken kendi yeteneklerini hiç dikkate almadığını söylemeliyim. Belki ışık saçmıyorsun ama, ışığı iyi iletiyorsun. Bazı kimseler

indir

Bir yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: